Home / Bałkany / Bułgaria / Bułgaria obchodzi 128 rocznicę Zjednoczenia Księstwa Bułgarskiego i Rumelii Wschodniej
źródło-bizimi.com

Bułgaria obchodzi 128 rocznicę Zjednoczenia Księstwa Bułgarskiego i Rumelii Wschodniej

Na mocy podpisanego traktatu berlińskiego w 1878 roku podczas Kongresu wielkich mocarstw (Wielka Brytania, Francja, Austro-Węgry, Niemcy, Włochy, Rosja), tereny Bułgarii zostały podzielone, czego skutkiem było ustanowienie Księstwa Bułgarskiego oraz Rumelii Wschodniej ze stolicą w Płowdiwie. Zgodnie z postanowieniami traktatu, Turcja była zobowiązana do przyznania szerokiej autonomii Księstwu oraz Rumelii, która nadal pozostawała osmańską prowincją.

Z inicjatywy panującego w Księstwie Bułgarskim od 29 kwietnia 1879 roku księcia Aleksandra I Battenberga, w 1880 roku do Londynu wysłano Stefana Panaretowa z misją zbadania postawy brytyjskiego rządu wobec zjednoczenia Księstwa i Rumelii Wschodniej. Niestety wielkie mocarstwa łącznie z  Rosją przyjęły wówczas negatywne stanowisko w tej sprawie.

Pod koniec 1884 i na początku 1885 roku społeczeństwo Księstwa Bułgarskiego i Rumelii Wschodniej zaczęło sprzeciwiać się wzmocnieniu terroru wobec ludności chrześcijańskiej na terenie europejskiej części Turcji. Z inicjatywy Zacharija Stojanowa w lutym 1885 roku utworzono Tajny Bułgarski Komitet Centralny (BTRCK) w Płowdiwie, którego głównym celem było wyzwolenie narodu bułgarskiego, tzn. wyzwolenie Macedonii (która wówczas znajdowała się w granicach państwa osmańskiego) i przyłączenie do Księstwa terenów Rumelii Wschodniej. Do BTRCK przyłączali się byli m.in. działacze Ruchu Narodowo-Wyzwoleńczego.

Słabość bułgarskiej armii oraz polityka wielkich mocarstw popchnęła działaczy do ograniczenia swoich działań, skupiając się wyłącznie na walce o wolność. 25 lipca we wsi Dermendere (okręg płowdiwski) zorganizowano posiedzenie BTRCK, podczas którego podjęto decyzję o rozpoczęciu działań mających na celu zjednoczenie terenów Południowej i Północnej Bułgarii pod panowaniem księcia Aleksandra I Battenberga. Komitet nawiązuje współpracę z przedstawicielami liberalnej burżuazji Rumelii i dowódcami wojsk – m.in. majorami: Nikołowem, Nikołaewem, Filowem. Rozpoczęcie działań wyzwoleńczych miało nastać w połowie września. Według założonego planu, zatwierdzonego podczas posiedzenia BTRCK 25 sierpnia 1885 roku, główny atak oddziałów bułgarskich miał być skierowany w Płowdiwie na konak i przedstawicieli urzędu, zaś lokalne jednostki miały przejąć Pazardżik i inne, większe wsie w regionie. W drugiej połowie sierpnia rozpoczęły się demonstracje i zamieszki w wielu miejscach, nawet na tych terenach, gdzie BTRCK nie miało swoich siedzib.

Wczesnym rankiem 6 września 1885 roku, wojska na czele z majorem D. Nikołaewem i czetą Czardafona Wielkiego wkroczyły do Płowdiwu, gdzie okrążyły konak i aresztowano ówczesnego gubernatora Rumelii Wschodniej, Gawriła Krystewicza. Utworzony został rząd tymczasowy, na którego czele stanął Georgi Stranski, sprasowujący funkcję do czasu przybycia księcia Aleksandra I. Wiadomość o zjednoczeniu Księstwa Bułgarskiego i Rumelii Wschodniej spotkała się z wielkim poparciem ludności bułgarskiej.

Jednak po 6 września Bułgaria znalazła się w trudnym położeniu międzynarodowym. Imperium osmańskie koncentrowało swoje oddziały ku granicy bułgarskiej. Król Serbii, Milan Obrenowić wydał rozkaz mobilizacji armii serbskiej. 24 października została zwołana konferencja przedstawicieli wielkich mocarstw w Konstantynopolu w sprawie Rumelii Wschodniej.

Pod pretekstem naruszenia równowagi Bałkanów, król Serbii, poparty przez Austro-Węgry, 2 listopada 1885 roku przystąpił do ataku na Bułgarię. Zwycięstwo Bułgarii nad wojskami nieprzyjaciela doprowadziło do zatwierdzenia Zjednoczenia Księstwa Bułgarskiego i Rumelii Wschodniej.

Po długotrwałej walce dyplomatycznej w Konstantynopolu (1885-86), Zjednoczenie spotkało się z oficjalną międzynarodową akceptacją, co zaowocowało podpisaniem w marcu 1886 roku porozumienia pomiędzy Bułgarią i Turcją (układ Tofano).

Zjednoczenie Księstwa Bułgarskiego i Rumelii Wschodniej zostało ustanowione bułgarskim świętem narodowym decyzją Zgromadzenia Narodowego dnia 18 lutego 1998 roku.

 

Źródło: bizimi.com, bg.wikipedia.org, dnesplus.bg

 

About Małgorzata Marczak

Pracuje jako asystent w Zakładzie Językoznawstwa Słowiańskiego IFS UMCS w Lublinie. Ukończyła Slawistykę (magister 2011) i Kulturoznawstwo (licencjat 2007) na UMCS. Zakochana w Bałkanach a przede wszystkim w Bułgarii, jej kulturze i folklorze. Zainteresowania naukowe: gramatyka i leksykologia współczesnego języka bułgarskiego oraz metodyka nauczania języka obcego.
KOMENTARZE