Home / Polityka / Serbia: Mija 13 lat od konferencji w Rambouillet

Serbia: Mija 13 lat od konferencji w Rambouillet

Autorka: Anna Kasprzak

Niepowodzenie Międzynarodowej Konferencji ws. Rozwiązania Kryzysu Kosowskiego, zorganizowanej na zamku Rambouillet pod Paryżem w dniach 6-23 lutego 1999 r., uważane jest za jedną z bezpośrednich przyczyn decyzji o rozpoczęciu bombardowania Jugosławii wiosną tego samego roku. W ich następstwie doszło do zawarcia porozumienia pokojowego w Kumanovie, uchwalenia przez RB ONZ Rezolucji 1244, wycofania jugosłowiańskich sił bezpieczeństwa z Kosowa i Metochii oraz ustanowienia tymczasowej administracji ONZ na tym terenie.
Inicjatorem rozmów w Rambouillet była Grupa Kontaktowa. Trzynastoosobowej delegacji serbskiej przewodził ówczesny wicepremier Ratko Marković, a delegacji kosowskich Albańczyków jeden z komendantów Armii Wyzwolenia Kosowa (UÇK) Hashim Thaçi, obecny premier Kosowa. Reprezentacje stron nie kontaktowały się ze sobą wprost, gdyż serbska delegacja odmówiła „bezpośrednich rozmów z terrorystami”. W roli pośredników wystąpili Christopher Hill (USA), Borys Majorski (Rosja) oraz Wolfgang Petrich (UE), uprawiający dyplomację wahadłową (shuttle diplomacy).
Kosowska strona podpisanie zaproponowanego porozumienia uzależniła od referendum niepodległościowego, o czym Belgrad nie chciał słyszeć, tak jak i o wprowadzeniu obcych wojsk. Ostatniego dnia konferencji obie strony przyjęły warunkowo umowę. Serbska delegacja zaakceptowała jej część polityczną dot. szerokiej autonomii Kosowa, ale odrzuciła część wojskową (aneks B), tłumacząc że oznaczałaby ona okupację i ograniczenie suwerenności Jugosławii. Ostatnią przed rozpoczęciem bombardowań próbą bezwarunkowego przyjęcia porozumienia pokojowego było spotkanie obu stron w paryskim hotelu Kleber 15 marca. Po kilku dniach rokowań i ona spełzła na niczym.
NATO rozpoczęło bombardowanie Jugosławii 24 marca. Trwało 78 dni, do 9 czerwca 1999 r. kiedy podpisano wspomnianą ugodę w Kumanovie.
Autorzy opisujący przebieg i finał konferencji w Rambouillet są podzieleni w kwestii odpowiedzialności za jej ostateczne niepowodzenie. W ocenie niektórych z nich, formuła podparyskiej konferencji od początku dawała nikłe szanse na konstruktywne i trwałe rozwiązanie problemu. W międzynarodowej opinii pojawiła się również teza, iż organizatorzy negocjacji powinni rozważyć możliwość natychmiastowego podziału Kosowa na dwie strefy. Gdy dziś, 13 lat po tych wydarzeniach i na tydzień przed referendum niepodległościowym Serbów z północy Kosowa, władze w Belgradzie proponują właśnie takie rozwiązanie, społeczność międzynarodowa mówi temu pomysłowi zdecydowane „nie”. Historia jest zaskakująca, a pamięć ludzka wyjątkowo krótka.

 

About Katarzyna Ingram

KOMENTARZE